Quote

Autonoom als een eekhoorn

Squirrel_posingZoals je kunt lezen ben ik erg met mijn Zelf bezig. Dat krijg je als je in een burn-out zit. Dat moet ook wel, anders heb je er helemaal niets aan. Een burn-out is er namelijk voor om helemaal terug te gaan naar je basis. Gestript van al je werkzaamheden (omdat je gewoon helemaal af bent), sip en alleen (omdat je echt even geen puf hebt om je sociale contacten te onderhouden), en door al je heftige klachten doordrongen van het feit dat er echt iets zal moeten veranderen, word je teruggeworpen op je begin en eindpunt, namelijk je Zelf.

Auto = Zelf
Dat wist ik nog van mijn lessen latijn op het gymnasium ;-).

Autonoom = Zelfstandig, onafhankelijk in oorsprong en functie

Mijn haptotherapeute, die mij begeleidt in dit intense proces, kwam met deze term. Zo autonoom als een eekhoorn. Ik zal hier niet verder over uitweiden… Mijn leven schreeuwt om autonomie. En Goden, wat is dat lastig!
Als zelfstandig ondernemer zonder personeel ben ik beroepsmatig autonoom zou je denken. Als onafhankelijk schrijver ben ik autonoom in mijn werk, als mens ben ik autonoom in mijn denken en voelen…

Eèèh! Wrong answer!

Dat zou ik theoretisch kunnen zijn, ja. Maar ik heb de laatste tijd ontdekt dat niets minder waar is. Ik ben constant met anderen bezig. Niet alleen in de zin van wat zij wel niet van mij denken, maar vooral wat ik moet doen om hun leven beter te maken, hoe ik ze het beste kan helpen, ontlasten, hoe ik aan hun verwachtingen kan voldoen, hoe ik ze zover kan krijgen dat ze mijn boek kopen, mijn opleiding komen doen, etcetera etcetera.

Daarin ben ik tijden voorbij gegaan aan mijn eigen gevoel. Er letterlijk met een grote boog omheen gelopen. Ik heb het gewoonweg niet serieus genomen, aan de kant geschoven.

En op een gegeven moment is het op. En dan mag je de balans gaan opmaken. De winkel is gesloten en je mag echt letterlijk een voor een alle items van je leven in de hand nemen, ze op houdbaarheidsdatum controleren en in kaart brengen wat je nog op de markt wilt brengen en wat uit de mode is.

En dan ontstaat er langzamerhand een gevoel. Het is nieuw, het ligt gevoelig… Maar het voelt goed. Het kriebelt. Het maakt blij. Kan ik? Durf ik? Wil ik echt onafhankelijk zijn in oorsprong en functie? Wil ik die autonome eekhoorn (don’t ask…) zijn?

Ik weet het niet… Ach, fuck it! Ik weet het wel. Natuurlijk wil ik dat. Maarre… ben nog niet helemaal zover. De winkel is nog even gesloten. Maar: I’ll be back!

Posted in Jelles Blog | Leave a comment
Quote

Authentiek

authentiekWanneer ben je authentiek?
Ik krijg het vaak te horen, mensen vinden dat ik dat ben. Maar wat is dat? Kan iemand anders bepalen of je authentiek bent? Hoe weet iemand dat dan?

Mensen hebben kennelijk het idee dat ik volkomen mijzelf ben. Dat ik mij helemaal laat zien, open ben, niets achter houd. Hoe weten ze dat?

Volgens mij kun je dat alleen maar zelf zeggen. Je weet toch alleen zelf of je echt aan een ander laat zien wie je bent, of je het diepste van je binnenste toont, geen maskers draagt, niet meespeelt in het spel dat we allemaal spelen om de schijn die bij onze cultuur hoort op te houden.

Authentiek = oorspronkelijk, echt, betrouwbaar.

Kennelijk denken anderen van mij dat wat ze zien echt is, oorspronkelijk en betrouwbaar.

Klopt dat? Ik vraag het me af…
Want hoe kan dat, als ik mezelf nog niet eens echt durf te zien voor wie ik ben, als ik nog steeds de angst voel om afgewezen te worden, niet serieus genomen of misschien zelfs wel voor gek verklaard.
Als ik bang ben dat als ik echt ga leven wie ik werkelijk ben, ik mijn geliefden en familie kwijtraak, beschimpt wordt, uitgelachen…

Als wat ik nu naar de buitenwereld laat zien al als authentiek wordt bestempeld, heb ik dan al niet mijn max bereikt? Het maximum van wat mensen nog zullen accepteren. Ik denk hardop…

Wat als mijn authentiek zijn, mijn oorspronkelijkheid, nu eens echt flink afwijkt van de norm, echt anders is, lastig te bevatten, moeilijk te accepteren…? Durf ik dan ook echt te zijn?

Vragen die constant door mijn hoofd rondjes draaien, elkaar ontmoeten, walsjes doen, hele choreografieën, maar om de een of andere reden geen verbinding aangaan met hun antwoorden.

‘Het gaat er toch om wat je zelf voelt? Maakt het dan uit wat andere mensen van je vinden? Is het dan nog nodig om dat naar de buitenwereld uit te dragen, jij weet toch wie je werkelijk bent?’ Allemaal heel goedbedoelde opmerkingen.

En ja, natuurlijk begint en eindigt het bij jezelf. Geloof me, daar ben ik de afgelopen drie jaar constant mee bezig geweest. Maar zou iemand dat bijvoorbeeld aan een homofiel persoon vragen? ‘Je weet toch zelf wie je bent, is het dan nog nodig dat naar de buitenwereld te laten zien?’ En ja, ik weet dat er inderdaad nog steeds mensen, zelfs in ons ‘tolerante’ Nederland, zijn die dat vinden. Maar ik hoop toch dat de meesten wel snappen dat een mens behoefte heeft zijn/haar identiteit uit te dragen, gezien te worden voor wie hij/zij is, volledig en niet alleen voor het sociaal geaccepteerde stuk.

Een worsteling, voor mij, voor velen met mij.

Ik worstel nog even door.
En dat is authentiek. En dat mag gezien worden.

Posted in Jelles Blog | Leave a comment
Quote

Een queeste door de Runen, een queeste door je eigen leven

Wat is dat nou, een Runenqueeste?
Tsja, dat is moeilijk uit te leggen, dat moet je eigenlijk ervaren.
Voor de mensen die al eens met Runen gewerkt hebben, is het misschien wel duidelijk geworden dat ze iets heRunenqueesteel aparts zijn. Runen, die hoekige letters van de Germanen, hun oorsprong in duisternis gedompeld, hun afkomst een geheim. Een vergeten taal, een fluistering in de krochten van de geschiedenis. En niet slechts letters, niet alleen een manier om te schrijven, maar ook magische symbolen, concentraties van energie.

Maar bovenal vertellen de Runen een verhaal. Het verhaal van ieders leven. En wat gebeurt er nou als je die Runen uitnodigt om elk, iedere maand het thema te zijn van jouw persoonlijke leven. Dan ga je twee jaar op ‘reis’. Op reis door je eigen ontwikkeling. Je begint daar waar je alles bekend is, je comfortzone, de veilige afgebakende omgeving van het zelf, dat je denkt te kennen. En dan komt de oproep!

Je maakt je klaar om op weg te gaan, nieuwe dingen van jezelf te ervaren, uitgedaagd te worden om voorbij je bestaande grenzen te groeien. Als je goed bent voorbereid, dan stap je de drempel over en ga je avonturen beleven tijdens de ontdekking van degene die jij behoort te zijn. Een dag per maand maak je kennis, beleef je, ervaar je de Rune van die maand aan den lijve. Niet theoretisch, maar door opdrachten, oefeningen, reizen in je geest, confrontaties en inzichten. Dan neem je de Rune mee de maand in en zal hij zich, ook mede door de thuisopdracht, in je persoonlijk leven openbaren. Dat gebeurt niet altijd even zachtzinnig, de Runen zijn niet subtiel. Het is wel altijd eerlijk en zuiver, en je leert, je ontwikkelt en je groeit.

Als je na twee jaar onder begeleiding van de laatste Rune weer ‘thuiskomt’, zal dat zijn zoals je dat doet na een lange enerverende reis. Je omgeving lijkt veranderd. Maar dat is het niet. Jij bent veranderd. Je bent gegroeid, sterker geworden en je zult veel duidelijker hebben waar je heen wilt met je leven en wat je behoord te doen.

Gun jezelf deze queeste op zoek naar je ware zelf!

Vanaf september starten er bij voldoende deelname een vrijdag- en een zaterdaggroep van de Tweejarige Runenqueeste. Er zijn nog plekken vrij!
Voor meer informatie, ga naar http://www.eruname.nl/?page_id=616.

Posted in Jelles Blog | Leave a comment
Quote

Bad guy

Blog BadguyEen Bad guy is eigenlijk onmisbaar in je verhaal. Zonder slechterik zit er toch geen sjeu aan? Hij (of zij natuurlijk, ik discrimineer niet) zorgt ervoor, dat jouw held de nodige tegenwerking krijgt. En nodig is dat zeker. Want hoe zal het de Held vergaan, als alles hem van een leien dakje gaat? Kom op zeg, dan is het toch geen Held meer! Hij gaat van A naar Z, doet zijn klusjes en einde verhaal. Daar is dus niets aan. De Bad guy geeft uitdaging, verpest de boel, maakt het gekozen pad onmogelijk, waardoor de Held zich wel moet ontwikkelen, sterker moet worden en vooral wijzer. Dankzij de Bad guy beleeft de Held het avontuur. Hij mag hem wel dankbaar zijn!

Wat is een Bad guy eigenlijk? Is hij werkelijk zo anders dan de Held? Of dan jij en ik, for that matter? Of maakt hij gewoon andere keuzes, op andere momenten? Mijn Bad guy heeft het nodige meegemaakt. Hij is gekwetst, diep tot op het bot en van daaruit probeert hij zijn wonden te helen, op de enige manier die hem bekend is. Is zijn pijn ook veroorzaakt door een Bad guy? Wel nee. Door mensen, die het beste met hem voor hadden en binnen hun eigen vermogens probeerden het juiste te doen.

Bad guys vertegenwoordigen ons allemaal en de onbedoelde schade die wij aanrichten bij de mensen, die wij liefhebben. Het onvermogen om te kiezen voor liefde. Het ontbreken van vertrouwen. In dat duister ligt de keuze: kies je voor overleving en lijfsbehoud of kies je voor de onzekerheid van de opoffering?

Ben jij een Bad guy of een Held? En wat is het verschil?

Posted in Jelles Blog | Leave a comment
Quote

Sexmachine

Er is niets leukers dan mensen kijken, vind ik. En zeker mensen, die zich iets meer laten gaan, dan ze normaal doen. Gisteren op een gezellige avond van Jazz & Sail, hier in ons dorp Bergen, stond ik de mensen om mij heen eens lekker te observeren. Ik merk, dat ik mijzelf als schrijver aan het ontwikkelen ben, want ik zie meer verhalen dan ooit. Daar heb je de brave huisvader, wiens beurt het vanavond is, terwijl zijn vrouw thuis op de kinderen past. Morgen mag zij. Hij wil niet toegeven, dat hij er niet meer zo goed tegen kan als vroeger en ik zie hem, iets eerder dan gebruikelijk, heel geconcentreerd richting fiets met voor- en achterzitje lopen. Daar heb je de groep vriendinnen, die om het hoog geblondeerde meisje met de enorme vette wimpers, zonder klontjes heen zwermt. Als een Bijenkoningin, te midden van haar hofdames. De blikken, die ze elkaar achter haar rug toewerpen, schetsen een heel ander beeld. De vrolijke vrouwen van rond de vijftig, die zich ontzettend vermaken en lekker gek doen, omdat ze toch niets meer te verliezen hebben en natuurlijk de jongens van rond de zestien, die zich met een stoere blik, minachtend door de veertigplussers heen worstelen richting de shoarma.

 

En dan de muzikanten. Mannen met een ontelbaar aantal Jazz& Sail achter de kiezen, die er voor hebben gekozen, alleen nog te spelen waar ze zelf blij van worden. En dat werkt aanstekelijk! Tijdens de ongelooflijke groove van ‘Sexmachine’, realiseer ik me, dat de bassist gewoon ook een verhaal vertelt. Langzaam opbouwend in energie, neemt hij zijn luisteraars mee. Stuwend zweept hij de mensen steeds meer op. Get up, get on up…
Plagend kondigt hij de langverwachte bridge aan. Dichter en dichter brengt hij ons er naartoe, maar iedere keer, stelt hij het toch net nog even uit. Als in een boek, wanneer je voelt dat de hoofdpersoon iets heftigs gaat beleven, maar het steeds, net op het laatste moment, toch nog even niet gebeurt.

Do you want me to take ye to the bridge?! Yeah! Juigt het publiek. Do ye want me to take ye to the bridge?! Niemand kan nog aan de verleiding weerstaan, over die drempel heen getild te willen worden. Als dan eindelijk de langverwachte bridge doorbreekt, voelt het als een soort collectief orgasme. In een razende sneltreinvaart voert het nummer je verder door het verhaal, opbouwend naar een geweldige climax, waarna je tevreden weg wilt zinken in een zacht bed. Dank je wel, Robert Kramers!

Posted in Jelles Blog | Leave a comment