Authentiek

authentiekWanneer ben je authentiek?
Ik krijg het vaak te horen, mensen vinden dat ik dat ben. Maar wat is dat? Kan iemand anders bepalen of je authentiek bent? Hoe weet iemand dat dan?

Mensen hebben kennelijk het idee dat ik volkomen mijzelf ben. Dat ik mij helemaal laat zien, open ben, niets achter houd. Hoe weten ze dat?

Volgens mij kun je dat alleen maar zelf zeggen. Je weet toch alleen zelf of je echt aan een ander laat zien wie je bent, of je het diepste van je binnenste toont, geen maskers draagt, niet meespeelt in het spel dat we allemaal spelen om de schijn die bij onze cultuur hoort op te houden.

Authentiek = oorspronkelijk, echt, betrouwbaar.

Kennelijk denken anderen van mij dat wat ze zien echt is, oorspronkelijk en betrouwbaar.

Klopt dat? Ik vraag het me af…
Want hoe kan dat, als ik mezelf nog niet eens echt durf te zien voor wie ik ben, als ik nog steeds de angst voel om afgewezen te worden, niet serieus genomen of misschien zelfs wel voor gek verklaard.
Als ik bang ben dat als ik echt ga leven wie ik werkelijk ben, ik mijn geliefden en familie kwijtraak, beschimpt wordt, uitgelachen…

Als wat ik nu naar de buitenwereld laat zien al als authentiek wordt bestempeld, heb ik dan al niet mijn max bereikt? Het maximum van wat mensen nog zullen accepteren. Ik denk hardop…

Wat als mijn authentiek zijn, mijn oorspronkelijkheid, nu eens echt flink afwijkt van de norm, echt anders is, lastig te bevatten, moeilijk te accepteren…? Durf ik dan ook echt te zijn?

Vragen die constant door mijn hoofd rondjes draaien, elkaar ontmoeten, walsjes doen, hele choreografieën, maar om de een of andere reden geen verbinding aangaan met hun antwoorden.

‘Het gaat er toch om wat je zelf voelt? Maakt het dan uit wat andere mensen van je vinden? Is het dan nog nodig om dat naar de buitenwereld uit te dragen, jij weet toch wie je werkelijk bent?’ Allemaal heel goedbedoelde opmerkingen.

En ja, natuurlijk begint en eindigt het bij jezelf. Geloof me, daar ben ik de afgelopen drie jaar constant mee bezig geweest. Maar zou iemand dat bijvoorbeeld aan een homofiel persoon vragen? ‘Je weet toch zelf wie je bent, is het dan nog nodig dat naar de buitenwereld te laten zien?’ En ja, ik weet dat er inderdaad nog steeds mensen, zelfs in ons ‘tolerante’ Nederland, zijn die dat vinden. Maar ik hoop toch dat de meesten wel snappen dat een mens behoefte heeft zijn/haar identiteit uit te dragen, gezien te worden voor wie hij/zij is, volledig en niet alleen voor het sociaal geaccepteerde stuk.

Een worsteling, voor mij, voor velen met mij.

Ik worstel nog even door.
En dat is authentiek. En dat mag gezien worden.

Jelles BlogPermalink

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *