Sexmachine

Er is niets leukers dan mensen kijken, vind ik. En zeker mensen, die zich iets meer laten gaan, dan ze normaal doen. Gisteren op een gezellige avond van Jazz & Sail, hier in ons dorp Bergen, stond ik de mensen om mij heen eens lekker te observeren. Ik merk, dat ik mijzelf als schrijver aan het ontwikkelen ben, want ik zie meer verhalen dan ooit. Daar heb je de brave huisvader, wiens beurt het vanavond is, terwijl zijn vrouw thuis op de kinderen past. Morgen mag zij. Hij wil niet toegeven, dat hij er niet meer zo goed tegen kan als vroeger en ik zie hem, iets eerder dan gebruikelijk, heel geconcentreerd richting fiets met voor- en achterzitje lopen. Daar heb je de groep vriendinnen, die om het hoog geblondeerde meisje met de enorme vette wimpers, zonder klontjes heen zwermt. Als een Bijenkoningin, te midden van haar hofdames. De blikken, die ze elkaar achter haar rug toewerpen, schetsen een heel ander beeld. De vrolijke vrouwen van rond de vijftig, die zich ontzettend vermaken en lekker gek doen, omdat ze toch niets meer te verliezen hebben en natuurlijk de jongens van rond de zestien, die zich met een stoere blik, minachtend door de veertigplussers heen worstelen richting de shoarma.

 

En dan de muzikanten. Mannen met een ontelbaar aantal Jazz& Sail achter de kiezen, die er voor hebben gekozen, alleen nog te spelen waar ze zelf blij van worden. En dat werkt aanstekelijk! Tijdens de ongelooflijke groove van ‘Sexmachine’, realiseer ik me, dat de bassist gewoon ook een verhaal vertelt. Langzaam opbouwend in energie, neemt hij zijn luisteraars mee. Stuwend zweept hij de mensen steeds meer op. Get up, get on up…
Plagend kondigt hij de langverwachte bridge aan. Dichter en dichter brengt hij ons er naartoe, maar iedere keer, stelt hij het toch net nog even uit. Als in een boek, wanneer je voelt dat de hoofdpersoon iets heftigs gaat beleven, maar het steeds, net op het laatste moment, toch nog even niet gebeurt.

Do you want me to take ye to the bridge?! Yeah! Juigt het publiek. Do ye want me to take ye to the bridge?! Niemand kan nog aan de verleiding weerstaan, over die drempel heen getild te willen worden. Als dan eindelijk de langverwachte bridge doorbreekt, voelt het als een soort collectief orgasme. In een razende sneltreinvaart voert het nummer je verder door het verhaal, opbouwend naar een geweldige climax, waarna je tevreden weg wilt zinken in een zacht bed. Dank je wel, Robert Kramers!

Jelles BlogPermalink

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *